Targi zgromadziły producentów roślin, szkółkarzy, centra ogrodnicze, architektów krajobrazu, projektantów, wykonawców, przedstawicieli samorządów, specjalistów zajmujących się zielenią miejską, a także dostawców technologii i rozwiązań dla ogrodnictwa. Tegoroczna edycja wyróżniała się szczególnie mocną reprezentacją szkółek – organizatorzy informowali o rekordowej obecności 145 producentów roślin, w tym 81 zrzeszonych w Związku Szkółkarzy Polskich.

Rośliny w centrum uwagi

Najważniejszym bohaterem targów niezmiennie pozostają rośliny. Na stoiskach można było zobaczyć szeroki wybór drzew, krzewów ozdobnych i owocowych, bylin, traw, pnączy, róż, roślin iglastych i liściastych, a także roślin rabatowych, doniczkowych i cebulowych. Obok materiału szkółkarskiego prezentowano również podłoża i substraty, nawozy, środki do produkcji i pielęgnacji roślin, systemy nawadniania, doniczki, etykiety, maszyny, narzędzia oraz technologie wykorzystywane w nowoczesnym szkółkarstwie.

Szczególną wartością targów jest możliwość bezpośredniego spotkania z producentami. W czasach, gdy coraz więcej kontaktów biznesowych odbywa się przez internet, osobista rozmowa, możliwość obejrzenia rośliny na żywo i wymiany doświadczeń pozostają niezwykle ważne. Sami wystawcy podkreślają, że właśnie bezpośredni kontakt z klientami i innymi producentami jest jedną z największych wartości wydarzenia.

Tegoroczna ekspozycja pokazała również, jak szeroka i różnorodna jest współczesna branża. W katalogu wystawców znalazły się zarówno polskie gospodarstwa szkółkarskie, jak i firmy zagraniczne, m.in. z Holandii. Swoją ofertę prezentowały szkółki specjalizujące się w drzewach, krzewach, bylinach, różach, roślinach iglastych, wrzosowatych czy materiale przeznaczonym do zieleni miejskiej.

Targi, na których spotyka się cała branża

„Zieleń to Życie” od lat pełni funkcję znacznie szerszą niż klasyczna wystawa handlowa. To miejsce, gdzie spotykają się różne ogniwa rynku – od producenta rośliny, przez projektanta i wykonawcę, aż po centrum ogrodnicze, inwestora czy zarządcę miejskiej zieleni.

To właśnie tutaj można obserwować, jakie rośliny i rozwiązania będą kształtowały kolejne sezony. Targi są również miejscem podsumowania mijającego sezonu, planowania kolejnego oraz nawiązywania relacji biznesowych. Organizatorzy określają wydarzenie jako przestrzeń, w której producenci, kupcy i projektanci spotykają się, podejmują decyzje zakupowe, prezentują nowości i budują relacje.

Konkurs Roślinnych Nowości – rośliny, które wyznaczają trendy

Jednym z najbardziej oczekiwanych elementów targów był Konkurs Roślinnych Nowości. To wydarzenie od lat stanowi ważny punkt programu „Zieleń to Życie”, ponieważ pozwala zaprezentować premierowe odmiany roślin ozdobnych i użytkowych oraz zwrócić uwagę na kierunki, w których rozwija się rynek.

W 2026 roku zgłoszone rośliny można było oglądać na specjalnej ekspozycji w holu głównym EXPO XXI. Oficjalne ogłoszenie laureatów i ceremonia wręczenia nagród odbyły się podczas otwarcia targów 3 września. Konkurs ma nie tylko charakter prestiżowy – dla producentów jest również narzędziem promocji nowych odmian i sposobem na wyróżnienie oferty na konkurencyjnym rynku. Nowości roślinne są szczególnie istotne z punktu widzenia centrów ogrodniczych i klientów. To właśnie podczas takich wydarzeń można wcześniej zobaczyć odmiany, które w kolejnych sezonach mogą pojawić się w sprzedaży i ogrodach.

Karolina Kałdońska: Związek Szkółkarzy Polskich to dziś prężna organizacja łącząca producentów roślin, wspierająca ich marketing, promocję i rozwój. Jak doszło do tak silnej pozycji Związku i jak zmienia się jego rola w obliczu nowych wyzwań?

Andrzej Kujawa: Związek Szkółkarzy Polskich swój autorytet zawdzięcza ludziom, członkom stowarzyszenia. To 220 osobowości, które potrafią współpracować, gdy wymaga tego dobro wspólne, ale oczywiście z zachowaniem niezależności każdej ze szkółek. To oni budują tą markę: swoimi działaniami, roślinami i ich korzystnym wpływie na środowisko życia człowieka, wysokim standardom jakościowym, zdolności do współpracy pomiędzy sobą, w lokalnych społecznościach, jak i na rynkach międzynarodowych. Poza tym zawsze byliśmy otwarci na nowe wyzwania, aktywność, a odwaga do pokonywania trudności nadaje sens każdej działalności. Jakaż to satysfakcja w pokonywaniu łatwych zadań? Oczywiście trzeba się przygotować, zdobywać nową wiedzę, rozsądnie i spokojnie dążyć do wyznaczonych celów. To filozofia, która wielu dziedzinom życia powinna towarzyszyć. Wspólny marketing, przeprowadzane szkolenia, seminaria i kursy pogłębiają wiedzę, a ta poprawia sprzedaż naszych produktów. Nie spotkałem się jeszcze, by ktoś oponował, że „Zieleń to Życie”.        

KK: Jak w ostatnich dekadach zmieniał się rynek szkółkarski w Polsce – od ręcznej pracy po mechanizację i nowoczesne technologie?

AK: Polskie szkółkarstwo może pochwalić się skokiem cywilizacyjnym, którego producenci-szkółkarze dokonali w ostatnich 20-30 latach. To ciekawa historia, myślę na oddzielną rozmowę. Przemiany ustrojowe początku lat 90-tych i wolność gospodarcza uwolniła aktywność naszych Koleżanek i Kolegów z branży. Z pariasa staliśmy się znaczącym udziałowcem szkółkarskiego rynku Europy. Polskie szkółki w niczym nie ustępują technologicznie krajom, które wolnością gospodarczą zawsze się cieszyły. Co ciekawe, oprócz wysoko wydajnych przedsiębiorstw odnajdują swe miejsce także manufaktury szkółkarskie.      (…) całość przeczytasz w najnowszym Biznesie Ogrodniczym

Jak oceniłby Pan aktualną sytuację na rynku szkółkarskim?

Jest lato więc trudno w tym okresie spodziewać się dużej sprzedaży w szkółkach. Dodatkowo całe regiony kraju objęte są silną suszą, co bardzo przekłada się na nowe nasadzenia, a właściwie często ich brak. Jest to zjawisko uzasadnione gdyż miasta i deweloperzy walczą o utrzymanie przy życiu roślin już rosnących.

Czy w zakresie trendów ostatnie miesiące przyniosły jakieś istotne zmiany?

Trendy są raczej stabilne – odchodzimy od gatunków iglastych (co właściwie jest słabo uzasadnione, bo wiele z nich całkiem dobrze znosi suszę), a podążamy w kierunku roślin liściastych ze szczególnym zwróceniem uwagi na gatunki kwitnące. Jeżeli chodzi o byliny, widać potrzebę wprowadzania nowych gatunków, bo te, które są od kilkunastu lat w produkcji już się trochę znudziły, a możliwości są przecież ogromne. Cały czas nie słabnie popyt na drzewa i to coraz grubsze. Niektóre zapytania są wręcz kuriozalne, gdyż poszukiwane grubości niektóre gatunki osiągają dopiero po kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu latach uprawy.   

Jak wygląda sytuacja polskich szkółkarzy na tle innych europejskich producentów roślin?

Związek Szkółkarzy Polskich zorganizował w czerwcu wycieczkę do szkółek szwajcarskich. Porównując problemy szwajcarskich i polskich szkółkarzy należy stwierdzić, że są one podobne, ale szwajcarskie szkółki są o krok dalej. Mają np. większe wymagania w stosunku do szeroko pojętej ekologii – ograniczenia w stosowaniu środków ochrony roślin czy użycia podłoży torfowych. Wszystkie odwiedzane przez nas szkółki prowadziły dodatkową działalność, np. centra ogrodnicze, restauracje czy atrakcje dla dzieci w postaci wycieczek po szkółce kolejką wąskotorową! Ale trzeba wyraźnie podkreślić, że ceny materiału szkółkarskiego są tam kilkukrotnie wyższe.

Jakie są Pana prognozy na przyszłość?

W tak niepewnych czasach trudno cokolwiek przewidywać. Jedną z konsekwencji wojny Rosja-Ukraina jest duże ograniczenie eksportu polskich roślin do tych krajów. Dlatego Związek Szkółkarzy Polskich aktywnie poszukuje nowych rynków zbytu dla roślin produkowanych przez swoich członków. Zaplanowaliśmy w tym roku udział w dwóch nowych wystawach ogrodniczych na Węgrzech i w Rumunii. Myślę, że kierunek południowo-wschodni jest ciekawym, a mało jeszcze znanym rynkiem dla naszych szkółkarzy. Uważam, że bez eksportu czeka nas nadprodukcja w przypadku niektórych pozycji asortymentowych. Kolejnym zagrożeniem jest ciągły wzrost kosztów produkcji ze szczególnym uwzględnieniem kosztów pracy – kolejne podwyżki pensji minimalnej. Obawiam się, że nie przełoży się to na wzrost cen roślin, co spowoduje spadek opłacalności produkcji, a w konsekwencji jej ograniczenie. Oczywiście jest też możliwy koniec wojny i otwarcie się rynku ukraińskiego na nasze rośliny, a zniszczenia w infrastrukturze miast Ukrainy są przecież ogromne.